Samenspel is een initiatief van de gemeente Goes
|
A
A
A
24 - 01 - 20

Terug in de tijd

Een nieuwe gemeente?
Dat gaat zomaar niet…

De gemeente Goes is inmiddels een begrip. De stad Goes en de mooie dorpen met allemaal een eigen karakter verenigd in één gemeente. Hoe is dit ontstaan? Frank de Klerk van het Gemeentearchief neemt u mee terug naar de roerige tijd van de herindeling op Zuid-Beveland.

Vóór de jaren zeventig telde Zuid-Beveland wel 24 gemeenten. Sommigen hadden maar een paar honderd inwoners en een deeltijdburgemeester of -secretaris. De enkele gemeenteambtenaren in deze gemeenten waren allrounders, die overal een beetje vanaf wisten. Op het gebied van industrialisatie, recreatie, sociale zorg enzovoort waren daadkrachtige gemeenten nodig. Om meer slagvaardige gemeenten te maken, besloot de minister tot de gemeentelijke herindeling. Diverse ‘protestmeetings’ volgden. De kleine gemeenten zagen genoeg bestaansrecht als ze meer zouden samenwerken. De minister besliste anders. Per 1 januari 1970 kwamen de gemeenten Borsele, Reimerswaal, Kapelle en Goes tot stand.

Van 24 naar 4 gemeenten
Op dinsdag 11 maart 1969 besluit de Tweede Kamer tot het drastisch verminderen van het aantal gemeenten op Zuid-Beveland van 24 naar 4. Jaren van voorbereiding gaan aan dit besluit vooraf. Een soort domino-effect zal in de kleine kernen de volgende 50 jaar optreden: gemeentehuis dicht, winkels geleidelijk aan dicht, enkele scholen definitief op slot, horeca en dorpshuizen soms ook aan een zijden draadje. En wat moet er met de kerken gebeuren die soms nog maar door een handjevol mensen worden bezocht?

Tegenstand
De gemeenten Goes en Wemeldinge lanceren op het laatste moment een plan voor één grote gemeente West-Zuid-Beveland, maar in Den Haag neemt men dit plan niet serieus. Een plan-Beelaerts van de ‘voorbereidingscommissie structuurplan West-Zuid-Beveland’, genoemd naar de toenmalige burgemeester van Wolphaartsdijk Beelaerts van Blokland, haalt het ook niet. Dit plan wil West-Zuid-Beveland in twee plattelandsgemeenten verdelen, met Goes apart. Enquêtes onder de bevolking en de felle verdediging van dit plan tijdens een ‘hearing’ helpen niet. Beelaerts roert zich erg zolang hij burgemeester van Wolphaartsdijk is. Zijn voorkeur gaat uit naar een samenvoeging met hooguit ’s-Heer Arendskerke. Hij is van de kernachtige uitspraken: ‘wij moeten niet leven in de ban van de geschiedenis, maar ook niet in de ban van de toekomst!’ (PZC 16 februari 1966).

Handtekeningenactie
Burgemeester Huber is op het moment van de herindeling al acht jaar burgemeester van Goes. Op 10 december 1969 hoort hij dat hij met ingang van de aanstaande herindeling op wachtgeld wordt gezet. Veel Goesenaren kunnen het niet geloven dat hun gewaardeerde burgemeester zomaar moet stoppen. Begin 1970 start een handtekeningenactie in de stad. Mw. C.J. Brouwer uit Goes-Zuid is een van de actievoerders. Bij het actiecomité sluiten predikanten, katholieke geestelijken en de vrouwen van enige in Goes wonende leden van de Tweede Kamer zich aan. Gesteund door de actie besluit de afgedankte burgemeester naar de post in de nieuwe gemeente te solliciteren. Hubers benoeming in de nieuwe gemeente komt onverwachts, sommige raadsleden denken met een 1-aprilgrap te maken te hebben. Dit is de datum van zijn aanstelling in de nieuwe gemeente. Maar het is echt waar: de nieuwe gemeente Goes gaat van start met een vertrouwde burgemeester.